Home » Humanitaire zaken » Nieuwsbrief van Stichting Oekraïne Kiev Utrecht februari 2017

Nieuwsbrief van Stichting Oekraïne Kiev Utrecht februari 2017

Nieuwsbrief van Stichting Oekraïne Kiev Utrecht februari 2017

Beste vrienden en donateurs van de Stichting OeKU Met plezier bieden wij u de Nieuwsbrief van OeKU aan, die minimaal een keer per jaar verschijnt. Zoals gewoonlijk informeren wij u in de Nieuwsbrief over de voortgang van onze activiteiten in het afgelopen jaar en de plannen van de stichting voor 2017. Het bestuur is verheugd dat zij ook het afgelopen jaar weer veel giften van donateurs en stichtingen mocht ontvangen. De giften maken het ons mogelijk om onze projecten in Oekraïne voort te zetten.

Heel Hartelijk dank voor uw steun.

Het jaar 2016 werd gekenmerkt door het referendum over het Associatieverdrag met Oekraïne en de consternatie die de uitslag van dat referendum teweegbracht. Al maanden wordt getwist over wel of niet ratificeren. Met een beetje geluk zal de eerste kamer in het voorjaar instemmen met het aangepaste voorstel en kan het Associatieverdrag eindelijk worden geratificeerd en in werking treden. De voorzitter van de Adviesraad Internationale Vraagstukken schreef terecht in zijn advies: “Als Nederland het Associatieverdrag verwerpt, zal dit door President Poetin worden gezien als een zwakte van Europa en dat kan hem aanmoedigen zijn activiteiten gericht op destabilisatie van Oekraïne te intensiveren.” Het geratificeerde Associatieverdrag zal geen wonderen verrichten in Oekraïne, maar het kan de democratie bevorderen en het geeft de bevolking weer wat hoop op een betere toekomst. Als Stichting OeKU blijven we proberen om met uw steun Oekraïense jongeren die veelal in een achterstandssituatie verkeren te helpen om hun leven iets aangenamer te maken. Hoe we dit doen kunt U lezen in deze Nieuwsbrief.

Namens het bestuur,

Miep de Jong

Hallo, Ik ben Vika, 22jaar.

Ik ben een wees en afkomstig uit Snezjnoje, een kleine stad in de regio Donetsk in Oost-Oekraïne. Ik wil jullie mijn levensverhaal vertellen en laten zien hoe oorlogen het leven van onschuldige mensen ruïneert. Nadat ik het weeshuis had verlaten, volgde ik de 3-jarige opleiding tot naaister. Na het behalen van het diploma woonde ik samen met mijn grootmoeder, de enige die iets om mij gaf, in een klein huisje. In augustus 2013 werd mijn dochtertje Valeria geboren. Eerst woonde ik samen met mijn vriend, maar omdat hij teveel van de drank hield zijn we gescheiden. Hij ondersteunde mij en zijn dochter helemaal niet. Ik was dus alleen op mijzelf en mijn grootmoeder aangewezen. De zuster van mijn grootmoeder en haar man woonden vlakbij en hielpen wanneer ze konden. Mijn grootmoeder stierf in juni 2014 en ik bleef, samen met mijn dochtertje, in het huisje wonen. De oorlog was toen al begonnen, maar zelfs in mijn ergste nachtmerries kon ik me niet voorstellen wat het voor ons zou betekenen. Snezjnoje kwam in de vuurlinie te liggen en op 12 juli, om 6.30 uur, werd het stadje gebombardeerd. De zuster van mijn grootmoeder en haar man werden gedood. Ik moest ze in gesloten kisten begraven, je kon niet zien wat er in de kisten lag. Die dag zijn er veel onschuldige mensen omgekomen en overal in de stad waren begrafenissen. Het was afschuwelijk en ik was bang om met Valeria in huis te blijven. Ik legde haar altijd op een dikke deken, zodat ik haar onmiddellijk kon oppakken in het geval van een bombardement. We schuilden dan in de kelder. De regering was al enkele maanden daarvoor gestopt met het betalen van de kinderbijslag. God zij dank deelden de buren het eten dat ze hadden en gaven ze me melk voor de baby. Elke dag werd het moeilijker en de mensen ontvluchtten Snezjnoje. Een vriend hielp met het kopen van een treinkaartje naar Kiev. Op het station van Kiev stonden vrijwilligers ons op te wachten en hielpen bij het vinden van een tijdelijk onderkomen.

Ik vond onderdak in een oude apotheek in een groot appartementencomplex in een buitenwijk van Kiev. De eigenaren hadden de apotheek gesloten en omgebouwd tot tijdelijke huisvesting voor vluchtelingen uit het oorlogsgebied. Hier konden we een maand blijven. We hoopten dat tegen die tijd de oorlog voorbij zou zijn, maar dat was niet zo. Ik was alleen met mijn kindje in een vreemde grote stad. Ik kon niet terug naar huis en wist niet waar ik heen kon. Toen vertelde een jongen die ik kende uit het weeshuis in Snezjnoje over Bogdan en het Support Centrum. Ik belde hem op en nog dezelfde dag hielpen ze me te verhuizen naar een klein één-kamer appartement. Het Support Centrum heeft me overal mee geholpen. Waren we ziek, dan kregen we medicijnen.

Het leven zag er mooier uit. Bogdan nodigde me uit voor een aantal bijeenkomsten in het Support Centrum, waar ik veel jongeren heb leren kennen, niet alleen uit Oekraïne maar ook uit andere landen. Het Support Centrum hielp mij en ik probeerde, net als de andere jongeren, mijn bijdrage te leveren. Ik stuurde pakketten met voedsel en kleding naar de weeskinderen die in Snezjnoje waren achtergebleven. Zo lang als dit mogelijk was, na korte tijd was vervoer naar het oorlogsgebied te gevaarlijk geworden. Via internet zocht ik naar gratis voedingsmiddelen en kleding voor jonge kinderen en hielp bij de verspreiding ervan onder voormalig kinderhuisbewoners met kleine kinderen in Kiev. Maar ik miste mijn thuis. Ik was al een jaar weg. Ik wilde het graf bezoeken van mijn grootmoeder en mijn vrienden zien die in Snezjnoje waren gebleven. De oorlog duurde voort en het was riskant, maar ik besloot om in de zomer van 2015 een kort bezoek te brengen. Ik nam geld, medicijnen en voedsel van het Support Centrum mee voor mensen die om wat voor reden dan ook het oorlogsgebied niet konden verlaten. Toen ik in Snezjnoje was besefte ik dat ik er niet naar kon terugkeren met mijn dochtertje. De gevechten gingen nog door en de stad lag regelmatig onder vuur.

Toen ik op het station op de trein naar Kiev wachtte, raakte ik in gesprek met een vrouw uit West-Oekraïne. Ze raadde me aan om naar haar stad te gaan. Het leven was er goedkoper dan in Kiev . Ik zou tegen enkel de kosten van water en elektriciteit in het appartement van vrienden van haar kunnen wonen. Ik besloot van Kiev te verhuizen naar Novojavorivsk, vlakbij Lviv. Het Support Centrum hielp me bij het kopen van de treinkaartjes en het overbrengen van mijn spullen. Ook nadat ik verhuisd was bleven we contact houden en hielpen ze me als het nodig was. Ook de mensen in Novojavorivsk waren erg vriendelijk tegen mij en mijn dochtertje. Zes maanden later werd het appartement verkocht, dus ik moest weer verhuizen. Nu huur ik een klein appartement en ik maak kussenslopen die ik verkoop op de plaatselijke markt.

Mijn dochtertje gaat naar het kinderdagverblijf. Het geld dat ik verdien is nauwelijks genoeg om de huur te betalen, maar met de kinderbijslag die ik van de regering krijg, kan ik de eindjes aan elkaar knopen. Het valt niet mee een alleenstaande moeder te zijn in een vreemde stad. Ik weet niet hoe ik het zonder de hulp van anderen had moeten redden. Ik weet niet wat voor verhaal ik had geschreven als ik Bogdan en het Support Centrum niet was tegengekomen. Ik denk dat er geen oorlog in het land zou zijn, wanneer er meer mensen waren als hij. Mensen moeten, naar mijn idee, altijd menselijk blijven, hoe de situatie ook is. Als mensen iets slechts doen, keert zich dat vroeg of laat tegen hen. Ik wil iedereen bedanken die mij en andere voormalig bewoners van weeshuizen in deze moeilijke tijden geholpen hebben.

Ik zal nooit vergeten wat jullie voor mij hebben gedaan. Ik wens jullie allemaal geluk, gezondheid en vrede toe! Werkgroep ‘mensen met een functiebeperking’ in 2016 – 2017 Wij konden u vorig jaar melden dat het project ‘care for daycare’ met succes is uitgevoerd en afgerond. Dit project dat wij met financiële steun van velen en in samenwerking met Wilde Ganzen hebben opgezet, omvatte materiële hulp en een basistraining in zorg aan vijf kinderdag-centra in de regio Ivano-Frankivsk.

Dit jaar hebben we vanwege het succes als werkgroep besloten om een follow-up te geven aan dit project in de vorm van een communicatietraining en opnieuw materiële hulp zoals spelmateriaal en hulpmiddelen. Ditmaal doen er zeven in plaats van vijf dagcentra mee.

Opnieuw doen wij dit project in nauwe samenwerking met Wilde Ganzen. Wij hebben een activiteitenplan opgesteld voor het bijeenbrengen van de benodigde financiële middelen. Tot onze grote vreugde kunnen we u melden dat eind 2016 duidelijk werd dat we de financiële eindstreep halen.

Met name de bijdrage van fondsen waren belangrijk. Het zijn nota bene dezelfde fondsen die ook ons vorig project steunden en dat doet goed. Ik laat de namen hieronder volgen:  Vereniging Trein 8.28 H.IJ.S.M.  Dr. Hofsteestichting  Ineke Feitzstichting  Kinderfonds van Dusseldorp Daarnaast organiseerden we een benefietmaaltijd en een benefietconcert, met dank aan Alain Escudero. Ook ontvingen we weer giften van trouwe donateurs en hield de voorganger van de kerkdienst bij Sherpa Baarn een collecte. Wij gaan deze maand met Wilde Ganzen ‘rond de tafel’ om de uitvoering van het project binnen korte tijd te kunnen realiseren. Kookteam bij het cultureel diner in het teken van Oekraïne U kunt ons blijven volgen op de website van de OeKU (www.oeku.nl) en op onze eigen facebookpagina:

https://www.facebook.com/OekuWerkgroepMensenMetEenBeperking

 

Uw steun en belangstelling zijn voor ons van groot belang.

Namens de werkgroep Mensen met een functiebeperking,

Hans Beuk

http://www.oeku.nl

Check Also

APPEAL TO THE MEMBERS OF THE FIRST CHAMBER OF THE STATES-GENERAL OF THE NETHERLANDS REGARDING THE RATIFICATION OF THE EU-UKRAINE ASSOCIATION AGREEMENT

Головна Новини Appeal to the Members of the First Chamber of the States-General of The ...